Biennale Malarstwa Bielska Jesień

Brzeżańska Agnieszka

Uczestniczka 7. Wystawy Kuratorskiej "Bielskiej Jesieni" "Samozapłon" 2012 oraz
Wystawy Kuratorskiej „Zawody malarskie” 2001.



Urodziła się w 1972 roku w Gdańsku. Studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku (1992–1995), Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1995–1997) oraz National University of Fine Arts and Music w Tokio (1998–2001).

 

Wybrane wystawy:

2012: Back to the Garden, Kamm, Berlin (solo); Painting Cycle, Nomas Foundation, Rzym (solo); 2011: Sound waves, Light waves, Dance waves, Clifton Benevento, Nowy Jork (solo); 852 Hz, Michael Benevento, Los Angeles (solo); The Joy of Pleasure, VW, Berlin, Expanded

Territory, KAI 10 Arthena Foundation, Düsseldorf; Piękna pogoda, Fundacja Galerii Foksal, Warszawa; 2010: Playlist, DAAD, Berlin (solo); Galactic Resonance, Hotel, London (solo); Ecquation, Kunsthaus, Baselland, Bazylea (solo); Starke Emergenz, Kunstraum, Innsbruck;

2009: VENUS CONJUNCT, Galerie Kamm, Berlin (solo); 528 Hz, Karma International, Zurych (solo); 2008: Screening, Migros Museum; Zurych (solo); 2007: L’artiste, le Modele et la Peinture, BROADWAY 1602, Nowy Jork (solo); 2006: Warszawa dla amatorów, Galeria Kordegarda, Warszawa (solo); Odwrotnie niż odwrotnie i znów odwrotnie, CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa (solo); Keep passing the open windows, or happiness, Gisela Capitain, Kolonia; Nowi Dokumentaliści, CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa; Take One, Museum of Fine Arts, Houston, Texas; 2005: Free Doom, CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa; 2004: Pod flagą biało-czerwoną, Nowa Sztuka z Polski, Estonian Art Museum, Tallin; National Centre for Contemporary Arts, Moskwa; 2001: Zawody malarskie, Galeria Bielska BWA, Bielsko-Biała.

 

Agnieszka Brzeżańska

Polskim kuratorom i krytykom sztuka Agnieszki Brzeżańskiej sprawia  trudność. Jej zindywidualizowany, często hermetyczny język nie odwołuje się do malarskiej tradycji, nie sposób osadzić go w lokalnym kontekście, wskazać jego kulturowe podłoże. A przecież we wczesnych pracach artystki wyraźnie widać przywiązanie  do wyuczonego na akademii, zachowawczego sposobu myślenia o sztuce. Zachody słońca, pejzaże malowane szerokim gestem.  Brzeżańska  czuła się  rozczarowana  malarstwem, a jej obrazy  przepełniał szyderczy do niego dystans. Patrząc na te prace trudno było oprzeć się wrażeniu, że artystka świadomie niebezpiecznie balansowała na granicy dobrego smaku.

 Prawdziwą rewolucją dla niej okazały się nowe technologie. Wraz z pojawieniem się fotografii cyfrowej i programów graficznych umożliwiających samodzielną prace wykrystalizował się dojrzały styl artystki. Od tego czasu jej podejście do sztuki stało się  czysto performatywne:    bodźce zewnętrzne  i  obrazy ulegają przetworzeniu, poddawane są intelektualnemu i technicznemu recyclingowi. Dla Brzeżańskiej ważniejszy jest proces powstawania obrazu, niż samo dzieło.  

Na płaszczyźnie formalnej obrazy artystki rządzą się zawiłą, trudną do odczytania logiką. Szczególnie płótna przedstawiające nocne niebo można interpretować jako kompozycje synestezyjne, nawiązujące do pitagorejskiej muzyki sfer. Wyczuwalny podświadomie rytm „Cosmic Porn” (2009) czy „Occultation” (2009) stanowi o wewnętrznym rygorze formalnym prac Brzeżańskiej. Zdarza się, że artystka swoje obrazy opatruje komentarzem lub przypisami, które przeprowadzić mają widza przez labirynt literackich i filozoficznych odwołań. Włączając je w szerszą narrację kulturową, artystka podważa autonomie dzieła sztuki.