Biennale Malarstwa Bielska Jesień

Teplicka Weronika

2016

W malarstwie eksploruję właściwości dwuwymiarowej powierzchni obrazu, interesują mnie relacje pomiędzy kolejnymi warstwami farby nakładanymi na płaszczyznę obrazu. Powtarzając ten sam  motyw próbuję osiągnąć doskonałość w kontrolowaniu malarskiego gestu i dojść do granicy moich możliwości. Wykonuję kolejne wersje, kopie i rekonstrukcje.

Kolekcjonuję nieudane obrazy, obserwuję ich przemianę związaną z działaniem czasu, składam je i sklejam. Dokonując ich destrukcji, tworzę trójwymiarowe obiekty. Staram się wyciągnąć z nich nową wartość i dokonać transformacji do nowego stanu oraz poruszyć problemy powielania, przesytu i zbieractwa.

_______________________________________________________________

2013

Stypendystka programu Socrates/Erasmus w Accademia di Belle Arti w Neapolu (Włochy, 2005/2006).

Laureatka nagrody Prezesa ZPAP w konkursie „Obraz przestrzeni publicznej” w Galerii Sztuki Współczesnej Profil w Poznaniu (2009). Zajmuje się malarstwem, rysunkiem, instalacją i performansem. Od 2009 współpracuje z Galerią Scena w Koszalinie. Pomysłodawczyni idei Festiwalu Sztuka w Przestrzeni Publicznej Koszart.

Autorka wystaw indywidualnych, m.in.: „Malarstwo” w Galerii na Polskiej w Poznaniu (2007), „mini-mali” w Galerii Malingrad w Poznaniu (2009), „Rysunki bez gumki” w Galerii Odra Zoo w Szczecinie (2012) oraz „Idiom” w Galerii Scena w Koszalinie (2013).

Uczestniczka wystaw zbiorowych: „Kreski na niebie” w Galerii BWA w Lesznie (2010), „Piernikowa chatka” w Galerii ON w Poznaniu (2010), „Coś polskiego” w Galerii Kunstraum B w Kilonii (Niemcy, 2010), „Niepoprawna sztuka peryferii. Nowocześni z Koszalina?!” w Galerii Sztuki Najnowszej w Gorzowie Wielkopolskim (2011), 9. Triennale Małych Form Malarskich w Galerii Sztuki Wozownia w Toruniu (2013) oraz „Artyści z Koszalina” w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej w Słupsku (2013).

Moje malarstwo ma charakter medytacyjny, poszukuję w nim porządku i ładu. Maluję laserunkowo na niezagruntowanym płótnie, używając farb akrylowych. Nie wykonuję wcześniejszych szkiców, nigdy nie znam końcowego efektu pracy, nie staram się pokazać ekspresji gestu ani indywidualnego sposobu malowania.

Moje obrazy przedstawiają nakładające się na siebie transparentne płaszczyzny barwne, ograniczone horyzontalnymi kreskami. Każda kolejna płaszczyzna jest przesunięta w stosunku do poprzedniej. Celowo podkreślam linie poziome, ostrymi konturami tuszując ślady ruchu ręki. Staram się podkreślić działanie przypadku przez nasączanie płótna rozwodnioną farbą i obserwowanie efektów jej samoistnego rozmieszczania, przez powtarzalność uczę się odpowiedniego nakładania farby.