Biennale Malarstwa Bielska Jesień

Stańczak Kamil

Urodzony w 1980 roku w Puławach. Studia na Wydziale Artystycznym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Dyplom z malarstwa pod kierunkiem prof. UMCS Stanisława Żukowskiego (2004). Pracuje na macierzystej uczelni jako asystent w Zakładzie Malarstwa i Rysunku.
Zajmuje się malarstwem, instalacją.

Autor kilkunastu wystaw indywidualnych, m.in.: „Następny proszę” (2006), „Peryferie” (2009) i „Betony” (2010) w Galerii Biała w Lublinie; „Puławy Miasto-Kraków Główny” w Galerii Olimpia w Krakowie (2008); „Stado” w Lubelskim Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Lublinie; „Obiekty strategiczne” w Galerii Sanockiej w Sanoku (2010); „Co budzi lęk, samo drży ze strachu” (z Piotrem Adamem Flądro) w Centrum Kultury Agora we Wrocławiu (2011); „Obiekty strategiczne” w Laboratorium Sztuki w Galerii sztuki Wozownia w Toruniu (2012).

Wybrane wystawy zbiorowe: 7. Konkurs Gepperta we Wrocławiu (2005),

„Konst Massan” – Międzynarodowe Targi Sztuki w Sztokholmie (Szwecja, 2006), „Malarstwo polskie XXI wieku” w Zachęcie Narodowej Galerii Stuki w Warszawie (2006/2007), „Autograf 2008” w Muzeum Lubelskim w Lublinie (2008), Tydzień Sztuki w Galerii Dzyga we Lwowie (Ukraina, 2010), „Biała nad Białą” w Galerii Bielskiej BWA w Bielsku-Białej (2011), „50 lat Galerii w Szawlach” w Galerii Miejskiej w Szawlach (Litwa, 2011), „No Budget Show 3” w Galerii Kordegarda w Warszawie (2011), „Cierpliwość Papieru/ Patience of Paper” w Griffith University w Queensland College of Art w Brisbane (Australia, 2012), dwukrotnie w Galerii Zajezdnia w Lublinie oraz w finale konkursu o Grand Prix Fundacji im. Franciszki Eibisch w Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej w Warszawie.

 

Malarstwo Stańczaka przekracza granice medium, artysta określa się jako modelarz, wynalazca i peryferyjny podróżnik. W jego realizacjach pojawiają się gotowe wzory i ornamenty, postaci zaczerpnięte z fotografii prasowej i reklam cytujące kulturowe klisze, które ujawniają iluzyjny charakter malarstwa (...). Stańczak z właściwą sobie ironią i naturą eksperymentatora konstruuje specyficzne obiekty strukturalne i kinetyczne, wykorzystywane m.in. jako protezy do malowania obrazów. Artysta eksploruje wizualne peryferia – uwagę skupia na elementach pospolitych, zagubionych, zdegradowanych i nobilituje je posługując się malarskim językiem”.

                                                                                               Marta Ryczkowska