Biennale Malarstwa Bielska Jesień

Leszczyńska Agata

Urodzona w 1982 roku w Żarach. Studia w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom w Pracowni Plakatu pod kierunkiem prof. Piotra Kunce (2007). Stypendystka Socrates-Erasmus w École Supérieure Estienne w Paryżu (Francja, 2005).

Nagrodzona Brązowym Medalem na 9. Międzynarodowym Biennale Plakatu w Meksyku (2006); laureatka konkursu na plakat Festiwalu Filmowego „OFF Cinema 2009” w Poznaniu.

Otrzymała wyróżnienia honorowe: w 11. Międzynarodowym Konkursie Malarskim „Obraz w przestrzeni publicznej 2009” w Galerii Profil Centrum Kultury Zamek w Poznaniu (2009), a także na 6. i 7. Międzynarodowym Biennale Miniatury w Częstochowie (2009, 2011).

Zajmuje się malarstwem, rysunkiem, grafiką warsztatową projektową oraz fotografią.

Uczestniczyła w wystawach zbiorowych w Polsce i za granicą, m.in.: w IV edycji Available Art (Freiraum/quartier21, MuseumsQuartier,

Wiedeń, Austria, 2008), 39. Biennale Malarstwa „Bielska Jesień 2009” w Galerii Bielskiej BWA (Bielsko-Biała, 2009), „Nature of Art” w Galerii Walls (2010) i Galerii The Thought (2011) w Amsterdamie w Holandii oraz w wystawie „Słodka choroba” w BWA Tarnów (2012).

 

Przestrzeń płótna staje się dla mnie areną nierzeczywistych spektakli, kuriozalnych widowisk. Jest to świat, w którym za pomocą archetypów i symboli opowiadam różne quasi-bajkowe historie, pełne rebusów i ukrytych znaczeń.

***

Twórczością Agaty Leszczyńskiej zdaje się rządzić zasada discordia concors (niezgodnej zgodności), a więc zderzenia kontrastujących form i znaczeń, skutkującego – niczym w sztuce surrealistów – ujawnieniem ich skrytego, paradoksalnego pokrewieństwa. Tej strategii sprzyja niewątpliwie poetyka collage’u, dostrzegalna w licznych pracach artystki. Proces wizualnego montażu przypomina tu chirurgiczną operację – czasem jest to karkołomna transplantacja, a czasem próba uważnego wejrzenia w wielowarstwową strukturę tkanek. Konflikt między ciałem a umysłem oraz między tym, co publiczne i tym, co prywatne (niczym w Jungowskiej koncepcji „persony”), wyznacza linię napięć widoczną w wielu obrazach autorki. Skrępowane kostiumami ciała okazują się często jedynie pancerzami obudowującymi anarchiczny żywioł podświadomości – twarz staje się tu maską-kurtyną, która osłania gąszcz organicznych form lub ziejącą pustką otchłań.

Opisane tendencje odnaleźć można również w cyklu kilkunastu akryli pod tytułem „Bajki” (2011 – 2012), budzącym skojarzenia z epoką dzieciństwa, gdy modele „dorosłego” świata układane są z zabawek i przedmiotów znalezionych. W tym przypadku „placem zabaw” będą opustoszałe przestrzenie, zasiedlone jedynie przez przypominające lunatyków zwierzęco-ludzkie istoty. Dostrzegalna w tych capriccios atmosfera groteskowego, onirycznego spektaklu, pogłębiona odwołaniami do słownika kulturowych archetypów i symboli, przywodzi na myśl twórczość mistrzów północnego renesansu – Boscha czy Brueghla (do sztuki tego ostatniego autorka nawiązuje bezpośrednio w obrazie „Karnawał”). Niektóre z prac odsyłają także do metaforyki vanitas (bańki mydlane, czaszki, maski, owady) oraz symboliki płci (koło i trójkąt – pojawiające się jako rekwizyty w „Nocnych harcach”). W większości obrazów cyklu neutralne, puste tło okazuje się najbardziej dominującym elementem kompozycji, wzmacniającym atmosferę wyobcowania i samotności bohaterów.

Jakub Woynarowski